Tijdens onze vakanties proberen wij altijd een wijngebied te bezoeken. Ter plekke kunnen we dan op zoek naar goede wijnen. De vakantie dit jaar ging naar de Vogezen, zodat we de Elzas konden bezoeken. Maar wat zouden we drinken de eerste avond voor de tent? Wijntjes uit de campingwinkel hadden we afgezworen, dus moesten we onderweg iets zien te vinden. We kwamen echter niet langs de Elzasser wijngaarden, die lagen aan de andere kant van de bergen.
Gelukkig vonden we in de wijnatlas van Frankrijk een tamelijk onbekend gebied, de Cotes de Toul, niet al te ver van onze route af. Tot het eind van de 19e eeuw waren de wijngaarden in Lotharingen nog zeer omvangrijk, zo’n 30.000 hectare. De phylloxera-ramp, de nabijheid van de slagvelden van de Eerste Wereldoorlog, de voortgaande industrialisatie en de algemene economische malaise waren het gebied fataal. Op dit moment zijn er maar 100 hectare wijngaard beplant. In 1998 kregen de Cotes de Toul AOC-status.
In plaats van bij Nancy naar het oosten af te slaan, richting Epinal, reden we op zondag 6 juli even enkele kilometers naar het westen. Rond een uur of twee ’s middags verlieten we bij afslag 14 tussen Nancy en Toul de Route du Soleil, vlak voor het eerste tolstation. We reden een uitgestorven boerenland in met aan de horizon enige heuvels. Ons doel was het plaatsje Bruley. Daar zou volgens een van onze naslagwerken, de Guide Hachette des Vins editie 2000, een aantal goede producenten wonen. Slechts een enkeling was open op zondag, dus het was een beetje op hoop van zegen. Gelukkig kwamen we in het uitgestorven dorpje al snel borden tegen die ons de weg wezen naar Domaine de la Linotte, met de toevoeging ‘ouvert tous les jours’.
De jonge eigenaar ontving ons in zijn heerlijk koele kelder, waar wij drie van zijn wijnen proefden: een pinot noir, een auxerrois en een vin gris gemaakt van gamay. Een vin gris lijkt op rose, maar is wat grijzer van kleur, zoals het woord al zegt. De witte en de rosé waren allebei erg droog, beide echte ‘eetwijnen’. De pinot was tamelijk tanninerijk, in eiken vatten gerijpt. Ze beviel ons goed. De eigenaar vertelde ons dat het domein pas enkele jaren oud – uit 1996 – is en 2 ha groot met een opbrengst van circa 15.000 flessen per jaar.
Van alle drie de wijnen namen we een aantal flessen mee, zodat we de eerste dagen in de Vogezen goed voorzien waren. De pinot noir beviel later uitstekend bij de barbecue met worstjes, de vin gris is mee naar Nederland gekomen. We dronken ‘m gisteren bij een quiche lorraine. De eigenaar van Domaine de la Linotte had de vin gris ook aangeraden bij dit streekgerecht. De zuren sneden prima door het spek en de kaas van de hartige taart. Gelukkig hebben we nog een fles, zodat we deze combinatie nog eens kunnen herhalen!
Onderweg naar het zuiden van Frankrijk en ook behoefte aan goede wijn? Bezoek de Cotes de Toul, en speciaal Domaine de la Linotte. Eigenaar is Marc Laroppe, 90 rue Victor Hugo, 54200 Bruley. Het is een prima lunchstop!