Proefnotitie Mas de Daumas Gassac blanc 2004

Honing, lindebloesem, vanille, exotisch fruit (mango, banaan), zachte boter, rijpe appels, appelmoes, ingeblikt fruit, kirsch (de drank uit een kersenbonbon): dit zijn maar enkele associaties die gisteren bij mij opkwamen voor de eerste slok Mas de Daumas Gassac blanc 2004. Eigenlijk een beetje veel van het goede dus. Een wijn die ‘all over the place’ is. Niet goed thuis te brengen. Vind ik dit nou aangenaam of niet, was de vraag?
Vandaag las ik een uitstekend artikel over de invloed van wijnschrijvers (wine critics). Wine critics hebben Mas de Daumas Gassac hoog opgehemeld, de wijnen krijgen hoge scores en je betaalt er stevige prijzen voor. Zijn die wijnen dat ook ‘goed’? En ga ook ik af op de wine critics? Ja, de wijnen zijn goed en ja, ook wij gaan af op de wijnrecensenten. We zijn tenslotte naar het domein in de Herault geweest vanwege de naam in de pers, niet omdat we de wijnen al kenden. Maar vond ik de wijn lekker? Heb ik nu plezier beleefd aan de wijn?Ja en nee: ja, omdat hij toch zuiver was, prettig drinkbaar, goede zuren had en prima smaakte bij de zalm met venkelschotel. Nee, omdat er dit keer te veel te ontdekken viel. Ik kon er geen grip op krijgen. Dat hoeft natuurlijk niet altijd, het kan ook heel spannend zijn, een wijn die zoveel aroma’s in zich verenigt. Maar ondanks dat spannende aspect aan deze ‘grote’ dure wijn, kijk ik toch uit naar komende zomer: dan willen we wel weer langs bij Mas de Daumas Gassac, maar nu om de simpelere wijnen te proeven. Misschien dat die meer plezier gaan brengen.

Overige notities: mooie gele kleur, naar de randen toe kleurloos. Tamelijk korte afdronk.