Superwijn 2007

[Deze omslag is in het echt niet blauw, maar Blogger staat erop de afbeelding te verhaspelen, sorry.]

Inmiddels verschijnen er diverse jaarlijkse wijngidsen: supermarktwijnen, de beste wijnen onder 5 euro, de gids van de Consumentenbond etc. Wat we ons misschien niet altijd realiseren, is dat dergelijke gidsen zo goed als altijd de mening van de proevers weergeven, wat de wervende achterflapteksten ook beweren. Wijn drinken en wijn waarderen blijft een persoonlijk gebeuren, en wat jij lekker vindt kan een ander wel liever door de gootsteen spoelen.

Een boekje dat daar gelukkig heel eerlijk over doet is Matt Skinners hebbeboekje Superwijn. Inmiddels beleeft het boekje zijn twee editie; dit jaar maakte ik er voor het eerst kennis mee. En ik vind het heerlijk leesvoer. In de trein van Utrecht naar Delden en terug heb ik me er vorige week uitstekend mee vermaakt. Skinner schrijft aanstekelijk, gericht op een jong no-nonsense publiek. Na een korte inleiding over druivensoorten komen in vier categorieën 100 wijnen aan bod. Wijnen die je volgens Skinner ‘gedronken moet hebben’. De categorieën zijn:
– Goedkoop, de beste 25 wijnen voor zo weinig mogelijk geld;
– Verleiding, de beste 25 wijnen als de eerste indruk de beste moet zijn;
– Thuis genieten, de beste 25 wijnen bij snelle maaltijden en
– Bling, de beste 25 wijnen wanneer geld geen rol speelt.

Al met al een leuke indeling, waarvan ik vooral Thuis genieten erg aardig vond. ‘Snelle maaltijden’ is een beetje overdreven, maar de combinaties van wijn en eten zijn interessant. Dat soort hoofdstukken moet veel vaker in wijnboeken zitten!

Het boekje is verder goed vormgegeven en het formaat nodigt uit tot lekker bladeren. Opvallend is wel dat er veel Australische wijnen in staan (daar heb je die persoonlijke keuze dus weer…), wat niet verwonderlijk is voor een geboren Australiër die in Londen woont. (Nog maar even voor iedereen die het ontgaan is: Matt Skinner is hoofdsommelier van Jamie Oliver’s Fifteen-imperium.)
Een gevolg van al die wijnen van Down Under is wel dat er in deze Nederlandse editie bij diverse wijnen geen importeur staat. Die wijnen zijn (nog) niet in Nederland verkrijgbaar. Of dat ook altijd klopt, vraag ik me af. Bij Cono Sur Pinot Noir staat bijvoorbeeld geen importeur, terwijl de wijn bij de Mitra te krijgen is. In het register staat verder een wijn van F.X. Pichler en importeur Imperial Wijnkoperij vermeld, maar beide komen in het boek verder niet voor. En een importeur als Oud, Reuchlin en Boelen, vertegenwoordigd met diverse wijnen, komt in het register weer niet voor. Slordige foutjes waar ik me mateloos aan kan ergeren.
Maar verder kan ik het boekje erg aanbevelen: het past ook heel mooi in de schoen straks!

Matt Skinner, Superwijn 2007, Culinaire Boekerij, 192 pagina’s, isbn 978 90 215 8436 2, prijs € 12,50